Joke Sterringa

The Modman

 Ik leerde Boy kennen toen wij samen college hadden. Dat was ergens achterin de jaren ’60, toen een docent bij het bespreken van een licht erotisch getint gedicht nog aan Christine Capel kon vragen: “Christine, jij bent getrouwd. Wat vind jij van dit gedicht?” Terwijl Boy, al had hij dan een piepjong gezichtje, toch altijd met een heel leuk meisje aan zijn zijde college volgde en ook zonder trouwring vast niet zo maagdelijk was als de rest van de studenten blijkbaar. Waren we in de jaren ’60 misschien veel minder losgeslagen dan iedereen altijd denkt?Een vriendin van mij gaf vrijwel iedereen bijnamen en Boy noemde zij al snel the Modman. Hij was altijd piekfijn gekapt en gekleed, alsof hij zo uit Carnaby Street kwam. Maar verder was hij, althans voor mij, geruststellend Amsterdams, borrelend met Amsterdamse humor.In de jaren ‘80 kwam ik Boy weer tegen, toen ik voor de OWB stage bij hem mocht lopen. Jammer genoeg werd toen net niet meer gepingpongd bij Bibl.Inf. We waren allebei gefascineerd door computers en hij vertelde hoe hem bijna de toegang tot elke computer in het gebouw ontzegd was, nadat hij, als hacker avant la lettre, veel dieper het systeem was binnen gedrongen dan geoorloofd was. En ook geen flauw idee had hoe hij daar weer uit kon komen.

Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn aanstelling bij de UvA aan Boy te danken heb. Zijn aanwezigheid in de sollicitatiecommissie was zo vertrouwd, dat ik me gedroeg zoals ik me altijd bij hem gedraag en al snel moest lachen om zijn grapjes, met het gevolg dat die commissie een heel ander beeld van mij gekregen moet hebben dan elke andere sollicitatiecommissie die mij ooit gezien heeft.

Al is Boy nu ouder en grijzer, verder is hij onveranderd: de zorgvuldig uitgekozen kleren, de humor, de leuke meisjes aan zijn zijde (helaas hebben we dat niet meer kunnen volgen sinds de opheffing van Bibl.Inf.), en zijn fascinatie voor boeken (eerste drukken!) en computers. Laatst kwam ik een tweedehandsboekwinkel uit en daar stond Boy voor de etalage, naarstig gegevens controlerend op zijn palmpje: “Geen dubbele exemplaren meer voor mij!”Ik weet niet of de UB hem nog vaak terug zal lokken naar Amsterdam en de vrouwen haalt hij tegenwoordig uit Maastricht, maar die tweedehandsboekwin­kels…

Sanne Benjamin

De onuitwisbare indrukken van Boy de Haas

 

Mijn meest onuitwisbare herinnering is de Marathon:

In oktober ga ik altijd een tijdje kijken naar de Amsterdam Marathon, omdat het parcours vlak bij mij in de buurt langs loopt. Een paar jaar geleden heb ik daar Boy de Haas nog voorbij zien komen. Ik was diep onder de indruk omdat ik nog niet eerder wist dat hij zijn naam zoveel eer aandeed. Bovendien hoorde ik toen pas hoe oud hij eigenlijk al was, wat mijn bewondering natuurlijk nog deed toenemen.

 

Verder herinner ik me Boy vnl. van het organiseren van de Edubalezingen, waarvoor Kitty en ik steeds de Doelenzaal moesten reserveren bij mevrouw Logchies.

En de projecten die hij leidde, waarvoor ik steeds brieven naar allerlei hoogleraren moest sturen.

En dan nog het verzamelen van muismatten, waaraan wij ook onze bijdrage geleverd hebben.

Tijdens de wandeltochten van het UB-wandelplatform werd er wel eens over Boy geroddeld, dat hij weer verliefd was (dat scheen heel normaal te zijn). En als gevolg daarvan het verhaal waarmee we de laatste jaren veel indruk konden maken op anderen: wij hebben een collega die in Maastricht woont en iedere dag met de trein op en neer gaat!

Renze Brandsma

Ik herinner me dat Boy altijd erg trots is op het feit dat hij de hand heeft kunnen leggen op de 1e uitgave in 1922 van de Ulysses voor de UB Amsterdam. Bij iedere borrel kwam dat ter sprake. Volgens hem is dat een van de kostbaarste bezitten van de UB Amsterdam en was hij daarom al zijn salariskosten over de jaren dubbel en dwars waard.

Driek Heesakkers

Denkend aan Boy…

De UB is een voliere vol vogels van divers pluimage… en Boy is een van de kleurrijkste.

Een marathon lopende,

antiquarische beeldverhalen verzamelende,

immer mediterraan gebruinde,

goed van snit gekleedde collega

die zich zo moeilijk van de UB kan losmaken dat hij er een forensrecord voor over had om nog iets langer te blijven.

(de rol van het ABP in deze natuurlijk buiten beschouwing gelaten)

Amsterdamse bluf, of herkende hij aan het getapte biertje echt de afstand tussen vat en tap? Was het in wilde de jaren zeventig echt gebruikelijk om vrijdagmiddag al om drie uur een delegatie naar het terras te sturen om dit te reserveren, en was er voor de achterblijvers echt een goedgevulde koelkast? Die bronzen buste van James Joyce op zijn kamer voor zelfverdediging… tegen wie?

“Een goed verhaal moet je niet stukchecken,” luidt een oud journalistiek gezegde. Voor de vele anecdotes rond Boy is dat ook het geval. Sommige raadsels moet je laten.

Veel plezier – in het bijzonder op 8/8/8!

Hetty Walstra

Beste Boy,

We zijn nog maar heel kort collega’s en hebben niet eens samengewerkt. Ik kan dus nietputten uit mijn geheugen vol herinneringen. Maar toch hebben we wel wat overeenkomsten.Je hebt in een interview met UvAlink eens gezegd: “Ik gebruik het Internet primair voor het opvragen van informatie.” Ook over jouw persoontje kon ik de meeste info achterhalen via het Internet! (en via collega’s natuurlijk!) ·        Net als jij ben ik ook een informatiejunk en besmet met het informatievirus.·        Net als jij heb ik thuis op mijn PC ook een catalogus gemaakt, inclusief plaatjes van alle covers. Alleen gaat die van mijn niet over stripboeken, maar over
ceedees.·        Net als jij heb ik ook rondgelopen op de Postdoc. opleiding Boek- en Bibliotheekwetenschap. Alleen was ik geen gastdocent in de jaren 1987-1990, maar student in de jaren 1992-1995. We hebben het er beide dus 3 jaar volgehouden. 
Het allerbeste toegewenst! Hartelijke groet, Hetty Walstra(Productiemedewerker DPC, H.Walstra1@uva.nl)