Marco Streefkerk

Op mijn eerste werkdag bij de UB werd ik meteen in het diepe gegooid. Er was een EDUBA-lezing georganiseerd. Het was voor mij voortdurend nieuwe mensen ontmoeten, die ik uiteraard moeilijk kon plaatsen. Op een bepaald moment werd ik voorgesteld aan mijn meest directe collega en dat was jij Boy de Haas. Jouw relativerende opmerkingen over de UB, Elektronische Diensten en Ontwikkeling en Innovatie stekden mij op mijn gemak. Ik vroeg je of je, net als ik toen nog, Amsterdammer was. “Uiteraard”, antwoordde jij op jouw bekende wat parmantige manier. Jij had toen nog geen idee van je latere ontrouw. Jij bleek zelfs te wonen op een mij jaloersmakende plek: de Nieuwezijds Kolk. Toen ik stelde dat je dan vast mijn favoriete Amsterdamse kroeg “ In de Wildeman” kende, hoorde ik dat jij daar vrijwel elke avond te vinden was. Vanaf dat moment voelde ik mij thuis bij de UB en dat gevoel is zeker in jouw aanwezigheid altijd gebleven.

 

Aanvankelijk had ik wat moeite met de weinig sociale sfeer in onze sector. Iedereen werkte die tijd keihard onder de bezielende leiding van Kurt en de onderlinge contacten beperkten zich tot “ goedemorgen” en “prettige avond”. Ik wilde daar verandering in brengen bijvoorbeeld door gezamenlijk koffie te gaan drinken. Iemand waar ik nooit tevergeefs een beroep op deed was jij, Boy. Je deur stond nooit uitnodigend open en als ik weer eens binnenkwam voor een praatje had jij altijd een wat verstoorde reactie, maar ik wist dat die gespeeld was. Eenmaal in de kantine of, beter nog, in de zomer op het bankje vóór de UB – jij consequent met je gezicht in de zon – dan verhaalde je enthousiast over de tijden dat de UB nog wel een sociale werkplaats was.

 

Boy, voor mij symboliseer jij als geen ander de ideale, voorbije, UB: oog voor kwaliteit en inhoud, Amsterdamse bluf, onderkoelde humor, lange carrière, innovatief, sociaal, relativerend, innovatief kortom een instituut. Ik zal je missen. 

 Boy, als directe collega-senior-projectleider hadden we samen de afdeling O&I kunnen trekken. Jij liet echter geen mogelijkheid onbenut om te benadrukken dat jij je aandeel had geleverd, dat jij qua projectleiding innovatie mij weinig kon leren, dat jij je tijd uitzat en dat jij in 2008 de bibliotheek zou uitlopen zonder één keer om te zien, na zoveel jaren en zoveel geschiedenis zonder enig sentiment. Ik moest de kar maar trekken zoals jij volgens eigen zeggen ooit gedaan had en zelf de zaken uitvinden. Mijn vernieuwende ideeën konden standaard op scepsis en enige hoongelag van jou rekenen. Maar je was voor mij wel een hele fijne collega en een klankbord voor mijn functioneren binnen de UB-cultuur.  

Het was grappig om jou, die Amsterdamse lefgozer die in gezelschap altijd het hoogste woord had, op het sectoroverleg onder Kurt met een wat bedeesd stemmetje je woorden zorgvuldig te horen kiezen.

 Boy, jij had altijd mazzel: makkelijk aan een baan gekomen, jarenlang in grote vrijheid een onbeperkt aankoopbudget beheerd, de vrije moraal van de jaren zeventig beleefd, automatische salarisgroei, carrière gemaakt op de eerste automatiseringsgolf, grote winst op de huizenmarkt gemaakt, altijd jong, fit en aantrekkelijk gebleven, een tweede leven met een nieuwe vrouw gestart, zuiderling geworden, een riante pensioenregeling.  Maar…het is je gegund.

Lukas Koster

Vergeleken met Boy kom ik pas kijken bij de UB, maar als ik terugkijk op twee jaar collegaschap zie ik: 

• iemand die bij afdelingsborrels en -etentjes bijzonder smakelijk kan vertellen over de “goeie ouwe tijd”, waar de Digitale Bibliotheek nog in de kinderschoenen stond;  
• iemand die met e-Book readers nu nog steeds voorop loopt in de ontwikkelingen;  
• iemand die in januari graag zo snel mogelijk betrouwbare jaarstatistieken over het gebruik van de Digitale Bibliotheek voor het jaarverslag wil hebben, en met name over het gebruik van “My Library”, wat niet zo makkelijk is;  
• iemand die graag elke week (vroeger donderdag, nu in het kader van het korter werken en wennen aan het pensioen op woensdag) een visje hapt bij de visstal op het Koningsplein, en daar altijd nog zijn ex-collega Theo tegenkomt;  
• iemand die het avontuur heeft aangedurfd als geboren en getogen Amsterdammer op “latere leeftijd” naar Maastricht te emigreren; 
• iemand die het een aantal jaren heeft volgehouden iedere werkdag tweeëneenhalf uur heen en tweeëneenhalf uur terug met de trein tussen Maastricht en Amsterdam te forensen;

 Kortom, iemand die ons allen kan inspireren de tijd die ons nog rest bij de UB zo aangenaam mogelijk door te brengen.

Gré Ootjers

Boy, kwartiermaker en nieuwsgierig haasje 

1995: De UB had PC’s aangeschaft om medewerkers voor te bereiden op de komst van Pica. Het scholingstraject was achter de rug en de PC’s leken overbodig. Prompt claimde Boy ze voor Bibl.Inf. Hij vond het namelijk hoognodig dat zijn medewerkers leerde omgaan met de PC en internet. Zo ontstond ‘Ragtime’ Iedere dinsdag kon men komen oefenen met tekstverwerken en internet. Terwijl de UvA nog aan Gopher dacht en er voorzichtig mee begon had Boy al oren naar mijn plan om voor Bibl.inf een WorldWideWebsite te maken. Dankzij Ragtime waren de vakreferenten in staat om een website met interessante links op te bouwen: AICweb de voorloper van DuchESS . Een website voor de UBA kon niet uitblijven. De versie van 1997 is nog steeds te zien via The Wayback Machine <http://web.archive.org/web/*/http://www.uba.uva.nl>  Ook in 1995 was ‘content’ belangrijk. Boy kon zijn liefde voor Engelse taal- en letterkunde kwijt in Angloweb. Helaas niet meer up-to-date, er staat nog wel iets op <http://cf.uba.uva.nl/nl/digitalebib/engels/engsel.html >. Wie ‘googlet’ vindt een artikel van Joke Sterringa, zij heeft Angloweb van Boy overgenomen. 

1996: Een boek via internet beschikbaar stellen kon ook niet uitblijven. Het eerste e-boek van de UB: ‘Treasures of Jewish Booklore’  < http://cf.uba.uva.nl/nl/publicaties/treasures/frame.html> 

1996: Natuurlijk deed Boy mee aan het internationale project Webdoc: “opzetten van een betrouwbare service voor het vinden en leveren van complete documenten in elektronische vorm via Internet. Onderzoekers kunnen zo ook hun eigen wetenschappelijke publikaties beschikbaar stellen aan een wereldwijd publiek”. Ook toen voelde uitgevers er niet veel voor. 

1997: Het eerste digitaliseringsproject: Menasseh Ben Israel, de complete collectie verfilmd en op het internet en op cd beschikbaar gesteld. De website wordt nog steeds goed bezocht al zou een fris verfje hem niet misstaan. De nieuwe ontwikkelingen bleven in een rap tempo aan de deur kloppen en Boy had overal ogen en oren naar. Wie weet nog iets van Mecano? Een Europees project dat misschien beschouwd kan worden als een voorloper van de huidige digitale bibliotheek, metazoeken en Z39.50. Helaas geen succes, het was zijn tijd te ver vooruit. 

Boy later:”Heb je mijn nieuwe mobiel al gezien. Mooi hè?”

Tineke Sunnotel

Irene Polman en ik vonden het wel leuk: zo’n jonge, knappe, net afgestudeerde vakreferent Engels die ons team op de vroegere Studiezaal Moderne Talen kwam versterken. Boy zat achterin de studiezaal in het uiterste hoekje, niet te onderscheiden van alle andere studenten: niks eigen kamer. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige collega’s op de UB die Boy vanaf het begin hebben meegemaakt. Hoeveel jaar geleden? Eerst als direkte collega, waarmee ik gezellig in de kantine ging koffiedrinken om hem zich een beetje thuis te laten voelen en met iedereen kennis te maken, een eeuwigheid geleden naar mijn gevoel. Een anglofiel ten voeten uit. Hij heeft voor Irene en mij nog een leeslijst gemaakt van Engelse en Amerikaanse boeken die we beslist moesten lezen om bij te blijven.  Later heb ik hem jaren lang meegemaakt als hoofd van de o.a. door hem ingerichte nieuwe afdeling Bibliografische Informatie, waar het inspirerend werken was met alle nieuwe media waarin Boy altijd het voortouw nam en vergeet vooral onze gezellige feestjes niet op de afdeling tot het moment dat het niet meer mocht wegens brandgevaar, lekkage en ik weet niet meer welke gevaren.Over ijdelheid gesproken: allerlei veel jongere collega’s spreken mij aan om te vragen of Boy misschien een andere baan heeft geaccepteerd en als ik dan zeg dat Boy van een zeer gegunde FUP gaat genieten, dan geloven de meesten dat niet: hij ziet er nog zó jong uit, dat kan toch niet FPU!!!.

Astrid Balsem

Toen ik in 1991 in de UB begon te werken, was Boy hoofd van de afdeling Bibl.Inf. (Bibliografische Informatie). Toen was de personeelskantine ook nog gezellig. Alle vakreferenten en conservatoren dronken daar vanaf 9.30 hun koffie, velen onder het genot van een sigaret of sigaar (al deze genotmiddelen waren uiteraard streng verboden op de afdelingen!). Boy was één van de smaakmakers die altijd het hoogste woord hadden. Ik herinner me nog zijn betoog over de voordelen van een afwasmachine. Met zijn voorliefde voor de nieuwste gadgets maakte hij iedereen jaloers met de aankoop van zijn afwasmachine, die toen nog niet iedereen in huis had. Eén van de voordelen was dat je aanrecht altijd schoon en opgeruimd was! Als hij niet in de UBA zijn plek gevonden had, had hij het vast ook heel goed gedaan op de Femina, de jaarlijkse huishoudbeurs.

Ik hoop dat hij heel lang van zijn vrije tijd mag genieten.

Saskia Woutersen-Windhouwer

Beste Boy, Onze eerste ontmoeting was precies 10 jaar geleden. In die periode was er even een korte maar intensieve samenwerking tussen de UBA en de bibliotheek van AMOLF.  Deze contacten kwamen voort uit de beta-preprint server in 1998, maar ons contact ging over Endnote. Het was slechts een van de vele vernieuwde projecten waar jij je mee bezig hebt gehouden. Je was nieuwsgierig naar de implementatie van deze bibliografische software bij het onderzoeksinstituut.Toen de dames van de AMOLF receptie op de hoogte werden gebracht van het bezoek van ene Boy de Haas  waren ze direct gecharmeerd van jouw voornaam, en jouw charmante persoonlijkheid overtrof hun verwachting. Met jouw vertrek zal een deel van de geschiedenis van de UB verdwijnen en dat is voor iedereen ontzettend jammer. Wij hopen allen van harte dat je naast je activiteiten als  verzamelaar, reislustig persoon en fuifnummer nog tijd hebt om ons te verblijden met je memoires! We vrezen echter dat je tijd tekort zal komen. Hoewel je juist zou verwachten dat zo’n enerverende jeugd met de moord op J.F.Kennedy, de eerste man op de maan, de Provo’s, de Hippies en de Vietnam-oorlog, je in deze tijd in slaap zou doen vallen, blijkt de babyboomer niets te willen weten van rust. De combinatie babyboomer en Amsterdammer (b)lijkt tot hyperactiviteit te leiden.  Boy, veel plezier tijdens je eeuwige vakantie en het schrijven van je memoires.

Roelof Jansma

Ik weet me heel weinig te herinneren van de periode dat ik met Boy heb samengewerkt bij wat destijds de “Afdeling Bibliografische Informatie” heette en waarvan hij het hoofd was. 

Vernieuwend. Zo in de jaren tachtig kwam er, zeker bij oudere collega’s, nog wel eens wat overtuigingskracht aan te pas om het gebruik van de computer aan te moedigen. Het werken ermee ging niet altijd van een leien dakje. In dat kader werd Boy niet moe een toekomst te schilderen, waarin papier niet meer zou bestaan. Hij bezigde (in het Engels) heel vaak de uitdrukking: the paperless society. We weten nu dat het papierverbruik alleen maar is toegenomen.

De lijnen met de afdeling Automatisering waren heel kort: Boy en het toenmalige hoofd van die afdeling (Schiepers) werkten soms nauw samen aan het ontwikkelen van bepaalde programmatuur. 

 

IJdel. Als het strandweer was nam hij ’s middags graag vrij om naar Zandvoort te gaan. Lekker bruin worden. 

Met pijn in het geheugen.