Marco Streefkerk

Op mijn eerste werkdag bij de UB werd ik meteen in het diepe gegooid. Er was een EDUBA-lezing georganiseerd. Het was voor mij voortdurend nieuwe mensen ontmoeten, die ik uiteraard moeilijk kon plaatsen. Op een bepaald moment werd ik voorgesteld aan mijn meest directe collega en dat was jij Boy de Haas. Jouw relativerende opmerkingen over de UB, Elektronische Diensten en Ontwikkeling en Innovatie stekden mij op mijn gemak. Ik vroeg je of je, net als ik toen nog, Amsterdammer was. “Uiteraard”, antwoordde jij op jouw bekende wat parmantige manier. Jij had toen nog geen idee van je latere ontrouw. Jij bleek zelfs te wonen op een mij jaloersmakende plek: de Nieuwezijds Kolk. Toen ik stelde dat je dan vast mijn favoriete Amsterdamse kroeg “ In de Wildeman” kende, hoorde ik dat jij daar vrijwel elke avond te vinden was. Vanaf dat moment voelde ik mij thuis bij de UB en dat gevoel is zeker in jouw aanwezigheid altijd gebleven.

 

Aanvankelijk had ik wat moeite met de weinig sociale sfeer in onze sector. Iedereen werkte die tijd keihard onder de bezielende leiding van Kurt en de onderlinge contacten beperkten zich tot “ goedemorgen” en “prettige avond”. Ik wilde daar verandering in brengen bijvoorbeeld door gezamenlijk koffie te gaan drinken. Iemand waar ik nooit tevergeefs een beroep op deed was jij, Boy. Je deur stond nooit uitnodigend open en als ik weer eens binnenkwam voor een praatje had jij altijd een wat verstoorde reactie, maar ik wist dat die gespeeld was. Eenmaal in de kantine of, beter nog, in de zomer op het bankje vóór de UB – jij consequent met je gezicht in de zon – dan verhaalde je enthousiast over de tijden dat de UB nog wel een sociale werkplaats was.

 

Boy, voor mij symboliseer jij als geen ander de ideale, voorbije, UB: oog voor kwaliteit en inhoud, Amsterdamse bluf, onderkoelde humor, lange carrière, innovatief, sociaal, relativerend, innovatief kortom een instituut. Ik zal je missen. 

 Boy, als directe collega-senior-projectleider hadden we samen de afdeling O&I kunnen trekken. Jij liet echter geen mogelijkheid onbenut om te benadrukken dat jij je aandeel had geleverd, dat jij qua projectleiding innovatie mij weinig kon leren, dat jij je tijd uitzat en dat jij in 2008 de bibliotheek zou uitlopen zonder één keer om te zien, na zoveel jaren en zoveel geschiedenis zonder enig sentiment. Ik moest de kar maar trekken zoals jij volgens eigen zeggen ooit gedaan had en zelf de zaken uitvinden. Mijn vernieuwende ideeën konden standaard op scepsis en enige hoongelag van jou rekenen. Maar je was voor mij wel een hele fijne collega en een klankbord voor mijn functioneren binnen de UB-cultuur.  

Het was grappig om jou, die Amsterdamse lefgozer die in gezelschap altijd het hoogste woord had, op het sectoroverleg onder Kurt met een wat bedeesd stemmetje je woorden zorgvuldig te horen kiezen.

 Boy, jij had altijd mazzel: makkelijk aan een baan gekomen, jarenlang in grote vrijheid een onbeperkt aankoopbudget beheerd, de vrije moraal van de jaren zeventig beleefd, automatische salarisgroei, carrière gemaakt op de eerste automatiseringsgolf, grote winst op de huizenmarkt gemaakt, altijd jong, fit en aantrekkelijk gebleven, een tweede leven met een nieuwe vrouw gestart, zuiderling geworden, een riante pensioenregeling.  Maar…het is je gegund.

Nol Verhagen

Of wij maar in ons geheugen willen graven naar herinneringen aan Boy de Haas. Dat valt niet mee, hoewel ik nu al meer dan 10 jaar directeur ben van de UB en Boy daar nog veel langer aan verbonden is, en bijna was. Boy is er als bijna geen ander in geslaagd uit mijn blikveld te blijven – hij deed zijn naam eer aan. Die anecdotes waar hij zo smakelijk over schijnt te kunnen vertellen, die zijn vast van voor mijn tijd – ik ben wel eens bang dat ik later bekend zal staan als de directeur die een eind maakte aan de smakelijke anecdotes – en eigenlijk zou ik daar wel trots op zijn…Dus ik ken Boy vooral ‘by reputation’, en dan zijn de trefwoorden die Marco en Gré al hebben toegekend inderdaad nogal treffend – sommige overigens meer dan andere. Maar dat hij een brave Limburgse huisvader is geworden, die alleen nog met Carnaval de bloemtjes buiten zet, is daar weer mee in tegenspraak…

Paul Dijstelberge

Een herinnering  Marcel Proust is mijn lievelingsschrijver – ik lees hem al jaren en aangezien hij het menselijk karakter analyseert zoals een chirurg het mes zet in een hart, lees ik hem ook een beetje om erachter te komen hoe de mensen zijn. Ik ben zelf nogal blind in de omgang met de medemens omdat ik altijd loop te broeden over boeken en andere voorwerpen.De gebeurtenissen in “Op zoek naar de verloren tijd” vond ik jarenlang van ondergeschikt belang. Terwijl ik Proust’s analyse van ons aller drijfveren onovertroffen vond, schreef ik de in mijn ogen onwaarschijnlijke gebeurtenissen toe aan het gegeven dat hij nu eenmaal vrij wel al zijn tijd doorbracht in een doorrookt met kurk bekleed hol. Met name zijn beschrijvingen van de relaties tussen de sexen verbaasden mij, dat was onzin, iets voor boeken maar niet voor het echte leven.Dat Proust zich ook in dat opzicht niet had vergist, bleek toen ik na een lang en over het algemeen gelukkig huwelijk plotseling verliefd werd op een ander op een manier die je een of twee keer in je leven overkomt. Ik ben niet erg spraakzaam over mijn zielsleven maar toen had ik een tijdje de neiging om daarover te willen praten met vrienden. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Goede raad had niemand maar stuk voor stuk had iedereen allerlei affaires & een mening over hoe je zoiets deed. Ik zag dat anders en ben gescheiden en nu heb ik een vrouw die ik aanbid en een dochter van wie ik de slaaf ben. Wat heeft dit met Boy te maken? Boy de Haas is in veel opzichten mijn tegenpool: hij is zeer open over zijn leven dat hem ook nog eens veel heeft geleerd zonder dat hij op die kennis prat gaat – de houding van de wijze. Hij kan goed plat Amsterdams praten en groot geweldig veel bier drinken zonder ooit aan te komen, tegelijk is hij een erudiet die het complete Engelse taalscala beheerst als een goochelaar.En toch had ik ook met hem een Proustiaans moment. Vele jaren geleden was er een feest op de UB op de toenmalige afdeling Zeldzame en Kostbare Werken. Ik werkte daar toen voor de STCN en dus ging ik er ook naar toe, samen met mijn collega’s. Met een daarvan had ik een wat gecompliceerde relatie: daar was ik nog veel eerder verliefd op geweest terwijl we ook nog een tijdje een soortement van relatie hadden gehad. Daarna was ze gaan samenwonen met een vriend, wat eerst heel goed en vervolgens wat minder goed ging. We hadden contact gehouden en ze was bij mij komen werken. Eerst beviel dat goed maar na een aantal jaren steeds minder – dat was mijn schuld maar dat is verder niet zo van belang.Samen met haar kwam ik van dat feestje vandaan, waar we allebei flink wat wijn hadden gedronken – niet dronken maar in een goed humeur en zin in meer: wijn, praten etc. We namen de lift van ZKW naar de begane grond, de deur ging opende en daar stond Boy. En toen zag ik letterlijk een blik als een vonk heen en weer schieten. Wie Proust kent: de blik die uitgewisseld wordt tussen Charlus en Jupien bij hun eerste ontmoeting. Op het gezicht van Boy verscheen vervolgens een uitdrukking die door Proust goed is beschreven als de blik die Swan – op dat moment al bijna dood – werpt op het uitbundige decolete van een gravin. De blik van de kenner, die zich verheugt op het aanlokkelijke onbekende terwijl hij tegelijkertijd herinnerd wordt aan het zoete verleden.De lezer zal begrijpen dat hier iets heel moois is opgebloeid. Dit alles is verleden tijd en als ik Boy mag geloven – wat ik zonder meer doe – zijn die dagen voorgoed voorbij. Rustig, lijkt me, maar ook wel jammer. En nu pensioen. Ik hoop dat hij niet gaat fietsen en wandelen en andere oudelullenpraktijken erop nahouden. Maar dat zal wel loslopen. Lezen met een glas Brand erbij, lekker eten en nadenken. Ik wens hem plezier en geluk – van beide oneindig veel

Lukas Koster

Vergeleken met Boy kom ik pas kijken bij de UB, maar als ik terugkijk op twee jaar collegaschap zie ik: 

• iemand die bij afdelingsborrels en -etentjes bijzonder smakelijk kan vertellen over de “goeie ouwe tijd”, waar de Digitale Bibliotheek nog in de kinderschoenen stond;  
• iemand die met e-Book readers nu nog steeds voorop loopt in de ontwikkelingen;  
• iemand die in januari graag zo snel mogelijk betrouwbare jaarstatistieken over het gebruik van de Digitale Bibliotheek voor het jaarverslag wil hebben, en met name over het gebruik van “My Library”, wat niet zo makkelijk is;  
• iemand die graag elke week (vroeger donderdag, nu in het kader van het korter werken en wennen aan het pensioen op woensdag) een visje hapt bij de visstal op het Koningsplein, en daar altijd nog zijn ex-collega Theo tegenkomt;  
• iemand die het avontuur heeft aangedurfd als geboren en getogen Amsterdammer op “latere leeftijd” naar Maastricht te emigreren; 
• iemand die het een aantal jaren heeft volgehouden iedere werkdag tweeëneenhalf uur heen en tweeëneenhalf uur terug met de trein tussen Maastricht en Amsterdam te forensen;

 Kortom, iemand die ons allen kan inspireren de tijd die ons nog rest bij de UB zo aangenaam mogelijk door te brengen.

Tineke Sunnotel

Irene Polman en ik vonden het wel leuk: zo’n jonge, knappe, net afgestudeerde vakreferent Engels die ons team op de vroegere Studiezaal Moderne Talen kwam versterken. Boy zat achterin de studiezaal in het uiterste hoekje, niet te onderscheiden van alle andere studenten: niks eigen kamer. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige collega’s op de UB die Boy vanaf het begin hebben meegemaakt. Hoeveel jaar geleden? Eerst als direkte collega, waarmee ik gezellig in de kantine ging koffiedrinken om hem zich een beetje thuis te laten voelen en met iedereen kennis te maken, een eeuwigheid geleden naar mijn gevoel. Een anglofiel ten voeten uit. Hij heeft voor Irene en mij nog een leeslijst gemaakt van Engelse en Amerikaanse boeken die we beslist moesten lezen om bij te blijven.  Later heb ik hem jaren lang meegemaakt als hoofd van de o.a. door hem ingerichte nieuwe afdeling Bibliografische Informatie, waar het inspirerend werken was met alle nieuwe media waarin Boy altijd het voortouw nam en vergeet vooral onze gezellige feestjes niet op de afdeling tot het moment dat het niet meer mocht wegens brandgevaar, lekkage en ik weet niet meer welke gevaren.Over ijdelheid gesproken: allerlei veel jongere collega’s spreken mij aan om te vragen of Boy misschien een andere baan heeft geaccepteerd en als ik dan zeg dat Boy van een zeer gegunde FUP gaat genieten, dan geloven de meesten dat niet: hij ziet er nog zó jong uit, dat kan toch niet FPU!!!.

Bert Zeeman

Het afgelopen jaar:
     “Mijn weekend is langer dan mijn werkweek.”

Op woensdag:
     “Prettig weekend.”

Op 12 december 2007:
     “nog elf weken…”

Levensgenieter

Saskia Woutersen-Windhouwer

Beste Boy, Onze eerste ontmoeting was precies 10 jaar geleden. In die periode was er even een korte maar intensieve samenwerking tussen de UBA en de bibliotheek van AMOLF.  Deze contacten kwamen voort uit de beta-preprint server in 1998, maar ons contact ging over Endnote. Het was slechts een van de vele vernieuwde projecten waar jij je mee bezig hebt gehouden. Je was nieuwsgierig naar de implementatie van deze bibliografische software bij het onderzoeksinstituut.Toen de dames van de AMOLF receptie op de hoogte werden gebracht van het bezoek van ene Boy de Haas  waren ze direct gecharmeerd van jouw voornaam, en jouw charmante persoonlijkheid overtrof hun verwachting. Met jouw vertrek zal een deel van de geschiedenis van de UB verdwijnen en dat is voor iedereen ontzettend jammer. Wij hopen allen van harte dat je naast je activiteiten als  verzamelaar, reislustig persoon en fuifnummer nog tijd hebt om ons te verblijden met je memoires! We vrezen echter dat je tijd tekort zal komen. Hoewel je juist zou verwachten dat zo’n enerverende jeugd met de moord op J.F.Kennedy, de eerste man op de maan, de Provo’s, de Hippies en de Vietnam-oorlog, je in deze tijd in slaap zou doen vallen, blijkt de babyboomer niets te willen weten van rust. De combinatie babyboomer en Amsterdammer (b)lijkt tot hyperactiviteit te leiden.  Boy, veel plezier tijdens je eeuwige vakantie en het schrijven van je memoires.

Renze Brandsma

Altijd kwam het bij de borrel het gesprek met Boy wel weer op bier terecht.

Dan volgende lange gesprekken over welke bieren het lekkerst zijn.

Bovendien in welk cafe in Amsterdam je het uitgebreidste bierassortiment kan aantreffen.

Maar ook bij welke cafe de leidingen van de tap goed worden doorgespoeld en waar de leidingen het kortste zijn, zodat het tapbier heerlijk

en helder blijft. Van Boy heb ik ook het bier Becks leren drinken, nog steeds mijn favoriete biertje.

Driek Heesakkers

Denkend aan Boy…

De UB is een voliere vol vogels van divers pluimage… en Boy is een van de kleurrijkste.

Een marathon lopende,

antiquarische beeldverhalen verzamelende,

immer mediterraan gebruinde,

goed van snit gekleedde collega

die zich zo moeilijk van de UB kan losmaken dat hij er een forensrecord voor over had om nog iets langer te blijven.

(de rol van het ABP in deze natuurlijk buiten beschouwing gelaten)

Amsterdamse bluf, of herkende hij aan het getapte biertje echt de afstand tussen vat en tap? Was het in wilde de jaren zeventig echt gebruikelijk om vrijdagmiddag al om drie uur een delegatie naar het terras te sturen om dit te reserveren, en was er voor de achterblijvers echt een goedgevulde koelkast? Die bronzen buste van James Joyce op zijn kamer voor zelfverdediging… tegen wie?

“Een goed verhaal moet je niet stukchecken,” luidt een oud journalistiek gezegde. Voor de vele anecdotes rond Boy is dat ook het geval. Sommige raadsels moet je laten.

Veel plezier – in het bijzonder op 8/8/8!

Renze Brandsma

Ieder jaar ging Boy met zijn vrienden naar carnaval. Na al die jaren van carnaval vieren vond hij daar opeens een hele leuke

opwindende vrouw. Voor deze vrouw heeft hij zijn favoriete stad Amsterdam verlaten om in Maastricht te gaan wonen. Voor haar ging hij elke werkdag heen en weer van Maastricht naar Amsterdam om te werken.

Dat is pas ware liefde.