Bert Zeeman

Het afgelopen jaar:
     “Mijn weekend is langer dan mijn werkweek.”

Op woensdag:
     “Prettig weekend.”

Op 12 december 2007:
     “nog elf weken…”

Levensgenieter

Joke Sterringa

The Modman

 Ik leerde Boy kennen toen wij samen college hadden. Dat was ergens achterin de jaren ’60, toen een docent bij het bespreken van een licht erotisch getint gedicht nog aan Christine Capel kon vragen: “Christine, jij bent getrouwd. Wat vind jij van dit gedicht?” Terwijl Boy, al had hij dan een piepjong gezichtje, toch altijd met een heel leuk meisje aan zijn zijde college volgde en ook zonder trouwring vast niet zo maagdelijk was als de rest van de studenten blijkbaar. Waren we in de jaren ’60 misschien veel minder losgeslagen dan iedereen altijd denkt?Een vriendin van mij gaf vrijwel iedereen bijnamen en Boy noemde zij al snel the Modman. Hij was altijd piekfijn gekapt en gekleed, alsof hij zo uit Carnaby Street kwam. Maar verder was hij, althans voor mij, geruststellend Amsterdams, borrelend met Amsterdamse humor.In de jaren ‘80 kwam ik Boy weer tegen, toen ik voor de OWB stage bij hem mocht lopen. Jammer genoeg werd toen net niet meer gepingpongd bij Bibl.Inf. We waren allebei gefascineerd door computers en hij vertelde hoe hem bijna de toegang tot elke computer in het gebouw ontzegd was, nadat hij, als hacker avant la lettre, veel dieper het systeem was binnen gedrongen dan geoorloofd was. En ook geen flauw idee had hoe hij daar weer uit kon komen.

Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn aanstelling bij de UvA aan Boy te danken heb. Zijn aanwezigheid in de sollicitatiecommissie was zo vertrouwd, dat ik me gedroeg zoals ik me altijd bij hem gedraag en al snel moest lachen om zijn grapjes, met het gevolg dat die commissie een heel ander beeld van mij gekregen moet hebben dan elke andere sollicitatiecommissie die mij ooit gezien heeft.

Al is Boy nu ouder en grijzer, verder is hij onveranderd: de zorgvuldig uitgekozen kleren, de humor, de leuke meisjes aan zijn zijde (helaas hebben we dat niet meer kunnen volgen sinds de opheffing van Bibl.Inf.), en zijn fascinatie voor boeken (eerste drukken!) en computers. Laatst kwam ik een tweedehandsboekwinkel uit en daar stond Boy voor de etalage, naarstig gegevens controlerend op zijn palmpje: “Geen dubbele exemplaren meer voor mij!”Ik weet niet of de UB hem nog vaak terug zal lokken naar Amsterdam en de vrouwen haalt hij tegenwoordig uit Maastricht, maar die tweedehandsboekwin­kels…