Marco Streefkerk

Op mijn eerste werkdag bij de UB werd ik meteen in het diepe gegooid. Er was een EDUBA-lezing georganiseerd. Het was voor mij voortdurend nieuwe mensen ontmoeten, die ik uiteraard moeilijk kon plaatsen. Op een bepaald moment werd ik voorgesteld aan mijn meest directe collega en dat was jij Boy de Haas. Jouw relativerende opmerkingen over de UB, Elektronische Diensten en Ontwikkeling en Innovatie stekden mij op mijn gemak. Ik vroeg je of je, net als ik toen nog, Amsterdammer was. “Uiteraard”, antwoordde jij op jouw bekende wat parmantige manier. Jij had toen nog geen idee van je latere ontrouw. Jij bleek zelfs te wonen op een mij jaloersmakende plek: de Nieuwezijds Kolk. Toen ik stelde dat je dan vast mijn favoriete Amsterdamse kroeg “ In de Wildeman” kende, hoorde ik dat jij daar vrijwel elke avond te vinden was. Vanaf dat moment voelde ik mij thuis bij de UB en dat gevoel is zeker in jouw aanwezigheid altijd gebleven.

 

Aanvankelijk had ik wat moeite met de weinig sociale sfeer in onze sector. Iedereen werkte die tijd keihard onder de bezielende leiding van Kurt en de onderlinge contacten beperkten zich tot “ goedemorgen” en “prettige avond”. Ik wilde daar verandering in brengen bijvoorbeeld door gezamenlijk koffie te gaan drinken. Iemand waar ik nooit tevergeefs een beroep op deed was jij, Boy. Je deur stond nooit uitnodigend open en als ik weer eens binnenkwam voor een praatje had jij altijd een wat verstoorde reactie, maar ik wist dat die gespeeld was. Eenmaal in de kantine of, beter nog, in de zomer op het bankje vóór de UB – jij consequent met je gezicht in de zon – dan verhaalde je enthousiast over de tijden dat de UB nog wel een sociale werkplaats was.

 

Boy, voor mij symboliseer jij als geen ander de ideale, voorbije, UB: oog voor kwaliteit en inhoud, Amsterdamse bluf, onderkoelde humor, lange carrière, innovatief, sociaal, relativerend, innovatief kortom een instituut. Ik zal je missen. 

 Boy, als directe collega-senior-projectleider hadden we samen de afdeling O&I kunnen trekken. Jij liet echter geen mogelijkheid onbenut om te benadrukken dat jij je aandeel had geleverd, dat jij qua projectleiding innovatie mij weinig kon leren, dat jij je tijd uitzat en dat jij in 2008 de bibliotheek zou uitlopen zonder één keer om te zien, na zoveel jaren en zoveel geschiedenis zonder enig sentiment. Ik moest de kar maar trekken zoals jij volgens eigen zeggen ooit gedaan had en zelf de zaken uitvinden. Mijn vernieuwende ideeën konden standaard op scepsis en enige hoongelag van jou rekenen. Maar je was voor mij wel een hele fijne collega en een klankbord voor mijn functioneren binnen de UB-cultuur.  

Het was grappig om jou, die Amsterdamse lefgozer die in gezelschap altijd het hoogste woord had, op het sectoroverleg onder Kurt met een wat bedeesd stemmetje je woorden zorgvuldig te horen kiezen.

 Boy, jij had altijd mazzel: makkelijk aan een baan gekomen, jarenlang in grote vrijheid een onbeperkt aankoopbudget beheerd, de vrije moraal van de jaren zeventig beleefd, automatische salarisgroei, carrière gemaakt op de eerste automatiseringsgolf, grote winst op de huizenmarkt gemaakt, altijd jong, fit en aantrekkelijk gebleven, een tweede leven met een nieuwe vrouw gestart, zuiderling geworden, een riante pensioenregeling.  Maar…het is je gegund.

Gré Ootjers

     Boy de snelle 

Trainen in het Vondelpark en dan …… te laat voor het UBteam

Lukas Koster

Vergeleken met Boy kom ik pas kijken bij de UB, maar als ik terugkijk op twee jaar collegaschap zie ik: 

• iemand die bij afdelingsborrels en -etentjes bijzonder smakelijk kan vertellen over de “goeie ouwe tijd”, waar de Digitale Bibliotheek nog in de kinderschoenen stond;  
• iemand die met e-Book readers nu nog steeds voorop loopt in de ontwikkelingen;  
• iemand die in januari graag zo snel mogelijk betrouwbare jaarstatistieken over het gebruik van de Digitale Bibliotheek voor het jaarverslag wil hebben, en met name over het gebruik van “My Library”, wat niet zo makkelijk is;  
• iemand die graag elke week (vroeger donderdag, nu in het kader van het korter werken en wennen aan het pensioen op woensdag) een visje hapt bij de visstal op het Koningsplein, en daar altijd nog zijn ex-collega Theo tegenkomt;  
• iemand die het avontuur heeft aangedurfd als geboren en getogen Amsterdammer op “latere leeftijd” naar Maastricht te emigreren; 
• iemand die het een aantal jaren heeft volgehouden iedere werkdag tweeëneenhalf uur heen en tweeëneenhalf uur terug met de trein tussen Maastricht en Amsterdam te forensen;

 Kortom, iemand die ons allen kan inspireren de tijd die ons nog rest bij de UB zo aangenaam mogelijk door te brengen.

Saskia Woutersen-Windhouwer

Beste Boy, Onze eerste ontmoeting was precies 10 jaar geleden. In die periode was er even een korte maar intensieve samenwerking tussen de UBA en de bibliotheek van AMOLF.  Deze contacten kwamen voort uit de beta-preprint server in 1998, maar ons contact ging over Endnote. Het was slechts een van de vele vernieuwde projecten waar jij je mee bezig hebt gehouden. Je was nieuwsgierig naar de implementatie van deze bibliografische software bij het onderzoeksinstituut.Toen de dames van de AMOLF receptie op de hoogte werden gebracht van het bezoek van ene Boy de Haas  waren ze direct gecharmeerd van jouw voornaam, en jouw charmante persoonlijkheid overtrof hun verwachting. Met jouw vertrek zal een deel van de geschiedenis van de UB verdwijnen en dat is voor iedereen ontzettend jammer. Wij hopen allen van harte dat je naast je activiteiten als  verzamelaar, reislustig persoon en fuifnummer nog tijd hebt om ons te verblijden met je memoires! We vrezen echter dat je tijd tekort zal komen. Hoewel je juist zou verwachten dat zo’n enerverende jeugd met de moord op J.F.Kennedy, de eerste man op de maan, de Provo’s, de Hippies en de Vietnam-oorlog, je in deze tijd in slaap zou doen vallen, blijkt de babyboomer niets te willen weten van rust. De combinatie babyboomer en Amsterdammer (b)lijkt tot hyperactiviteit te leiden.  Boy, veel plezier tijdens je eeuwige vakantie en het schrijven van je memoires.

Renze Brandsma

Altijd kwam het bij de borrel het gesprek met Boy wel weer op bier terecht.

Dan volgende lange gesprekken over welke bieren het lekkerst zijn.

Bovendien in welk cafe in Amsterdam je het uitgebreidste bierassortiment kan aantreffen.

Maar ook bij welke cafe de leidingen van de tap goed worden doorgespoeld en waar de leidingen het kortste zijn, zodat het tapbier heerlijk

en helder blijft. Van Boy heb ik ook het bier Becks leren drinken, nog steeds mijn favoriete biertje.

Renze Brandsma

Ik herinner me dat Boy altijd erg trots is op het feit dat hij de hand heeft kunnen leggen op de 1e uitgave in 1922 van de Ulysses voor de UB Amsterdam. Bij iedere borrel kwam dat ter sprake. Volgens hem is dat een van de kostbaarste bezitten van de UB Amsterdam en was hij daarom al zijn salariskosten over de jaren dubbel en dwars waard.

Hennie Dolfsma

Laat het een jaar of twee geleden zijn dat de leden van de visetende garde bij de eerste haring van het seizoen een cupje wijn geschonken kregen, en daar uitbundig van genoten, toen er een Belgische nieuwsploeg langskwam met camera en enorme luidspreker. Zij vroegen het gezelschap hun mening over het Nederlandse ‘nee’ tegen de Europese grondwet. Boy schakelde opvallend snel om van collegiaal gekeuvel naar het geven van een achtenswaardige mening en schoof als een wethouder van Juinen naar een goede plek voor de camera. Was hij nu serieus of kon je hier ook de ironie in zien die zo’n beetje zijn levenshouding lijkt? Fascinerend en uiterst geestig om mee te maken. Hij zal me bijblijven als de collega die al het goede van de Amsterdammer en de zuiderling (in brede zin) in zich verenigt.

Driek Heesakkers

Denkend aan Boy…

De UB is een voliere vol vogels van divers pluimage… en Boy is een van de kleurrijkste.

Een marathon lopende,

antiquarische beeldverhalen verzamelende,

immer mediterraan gebruinde,

goed van snit gekleedde collega

die zich zo moeilijk van de UB kan losmaken dat hij er een forensrecord voor over had om nog iets langer te blijven.

(de rol van het ABP in deze natuurlijk buiten beschouwing gelaten)

Amsterdamse bluf, of herkende hij aan het getapte biertje echt de afstand tussen vat en tap? Was het in wilde de jaren zeventig echt gebruikelijk om vrijdagmiddag al om drie uur een delegatie naar het terras te sturen om dit te reserveren, en was er voor de achterblijvers echt een goedgevulde koelkast? Die bronzen buste van James Joyce op zijn kamer voor zelfverdediging… tegen wie?

“Een goed verhaal moet je niet stukchecken,” luidt een oud journalistiek gezegde. Voor de vele anecdotes rond Boy is dat ook het geval. Sommige raadsels moet je laten.

Veel plezier – in het bijzonder op 8/8/8!

Hetty Walstra

Beste Boy,

We zijn nog maar heel kort collega’s en hebben niet eens samengewerkt. Ik kan dus nietputten uit mijn geheugen vol herinneringen. Maar toch hebben we wel wat overeenkomsten.Je hebt in een interview met UvAlink eens gezegd: “Ik gebruik het Internet primair voor het opvragen van informatie.” Ook over jouw persoontje kon ik de meeste info achterhalen via het Internet! (en via collega’s natuurlijk!) ·        Net als jij ben ik ook een informatiejunk en besmet met het informatievirus.·        Net als jij heb ik thuis op mijn PC ook een catalogus gemaakt, inclusief plaatjes van alle covers. Alleen gaat die van mijn niet over stripboeken, maar over
ceedees.·        Net als jij heb ik ook rondgelopen op de Postdoc. opleiding Boek- en Bibliotheekwetenschap. Alleen was ik geen gastdocent in de jaren 1987-1990, maar student in de jaren 1992-1995. We hebben het er beide dus 3 jaar volgehouden. 
Het allerbeste toegewenst! Hartelijke groet, Hetty Walstra(Productiemedewerker DPC, H.Walstra1@uva.nl)

Renze Brandsma

Ieder jaar ging Boy met zijn vrienden naar carnaval. Na al die jaren van carnaval vieren vond hij daar opeens een hele leuke

opwindende vrouw. Voor deze vrouw heeft hij zijn favoriete stad Amsterdam verlaten om in Maastricht te gaan wonen. Voor haar ging hij elke werkdag heen en weer van Maastricht naar Amsterdam om te werken.

Dat is pas ware liefde.