Nol Verhagen

Of wij maar in ons geheugen willen graven naar herinneringen aan Boy de Haas. Dat valt niet mee, hoewel ik nu al meer dan 10 jaar directeur ben van de UB en Boy daar nog veel langer aan verbonden is, en bijna was. Boy is er als bijna geen ander in geslaagd uit mijn blikveld te blijven – hij deed zijn naam eer aan. Die anecdotes waar hij zo smakelijk over schijnt te kunnen vertellen, die zijn vast van voor mijn tijd – ik ben wel eens bang dat ik later bekend zal staan als de directeur die een eind maakte aan de smakelijke anecdotes – en eigenlijk zou ik daar wel trots op zijn…Dus ik ken Boy vooral ‘by reputation’, en dan zijn de trefwoorden die Marco en Gré al hebben toegekend inderdaad nogal treffend – sommige overigens meer dan andere. Maar dat hij een brave Limburgse huisvader is geworden, die alleen nog met Carnaval de bloemtjes buiten zet, is daar weer mee in tegenspraak…

Sanne Benjamin

De onuitwisbare indrukken van Boy de Haas

 

Mijn meest onuitwisbare herinnering is de Marathon:

In oktober ga ik altijd een tijdje kijken naar de Amsterdam Marathon, omdat het parcours vlak bij mij in de buurt langs loopt. Een paar jaar geleden heb ik daar Boy de Haas nog voorbij zien komen. Ik was diep onder de indruk omdat ik nog niet eerder wist dat hij zijn naam zoveel eer aandeed. Bovendien hoorde ik toen pas hoe oud hij eigenlijk al was, wat mijn bewondering natuurlijk nog deed toenemen.

 

Verder herinner ik me Boy vnl. van het organiseren van de Edubalezingen, waarvoor Kitty en ik steeds de Doelenzaal moesten reserveren bij mevrouw Logchies.

En de projecten die hij leidde, waarvoor ik steeds brieven naar allerlei hoogleraren moest sturen.

En dan nog het verzamelen van muismatten, waaraan wij ook onze bijdrage geleverd hebben.

Tijdens de wandeltochten van het UB-wandelplatform werd er wel eens over Boy geroddeld, dat hij weer verliefd was (dat scheen heel normaal te zijn). En als gevolg daarvan het verhaal waarmee we de laatste jaren veel indruk konden maken op anderen: wij hebben een collega die in Maastricht woont en iedere dag met de trein op en neer gaat!

Kitty Boerman-Graeve

Ik heb er bewondering voor dat hij de laatste jaren steeds gereisd heeft van en naar Maastricht en dan toch nog vrolijk blijven.

Dat is toch wel een reistijd van 6 uur per dag!  Verder wens ik je een mooie tijd in Maastricht voor de toekomst uiteraard.

Wijbrand Bus

Een tijdje terug had ik met Boy een gesprek in het kader van zijn fpu en kwam het onderwerp op het ouder worden enz.

Toen ik hem complimenteerde met zijn uiterlijk, vertelde hij me dat hij ooit als jochie van 11 bij de kapper zat in de Jordaan toen er een oudere klant klaagde over kaal worden. Waarop de kapper vertelde dat die kwaal de ene persoon wèl en de andere níet treft. “Neem nou deze jongen” sprak de kapper over Boy, “ik kan nu al zien dat hij nooit kaal zal worden”

 

Zoals een ieder kan constateren heeft de kapper inmiddels gelijk gekregen. Voor Boy is het daarbij de vraag of de kapper dat destijds inderdaad kon vaststellen of dat het hier om een toevalstreffer gaat.