Tineke Sunnotel

Irene Polman en ik vonden het wel leuk: zo’n jonge, knappe, net afgestudeerde vakreferent Engels die ons team op de vroegere Studiezaal Moderne Talen kwam versterken. Boy zat achterin de studiezaal in het uiterste hoekje, niet te onderscheiden van alle andere studenten: niks eigen kamer. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige collega’s op de UB die Boy vanaf het begin hebben meegemaakt. Hoeveel jaar geleden? Eerst als direkte collega, waarmee ik gezellig in de kantine ging koffiedrinken om hem zich een beetje thuis te laten voelen en met iedereen kennis te maken, een eeuwigheid geleden naar mijn gevoel. Een anglofiel ten voeten uit. Hij heeft voor Irene en mij nog een leeslijst gemaakt van Engelse en Amerikaanse boeken die we beslist moesten lezen om bij te blijven.  Later heb ik hem jaren lang meegemaakt als hoofd van de o.a. door hem ingerichte nieuwe afdeling Bibliografische Informatie, waar het inspirerend werken was met alle nieuwe media waarin Boy altijd het voortouw nam en vergeet vooral onze gezellige feestjes niet op de afdeling tot het moment dat het niet meer mocht wegens brandgevaar, lekkage en ik weet niet meer welke gevaren.Over ijdelheid gesproken: allerlei veel jongere collega’s spreken mij aan om te vragen of Boy misschien een andere baan heeft geaccepteerd en als ik dan zeg dat Boy van een zeer gegunde FUP gaat genieten, dan geloven de meesten dat niet: hij ziet er nog zó jong uit, dat kan toch niet FPU!!!.