Lidie Koeneman

Van 1 december 1991 tot begin 1997 was Boy mijn direct leidinggevende bij de afdeling Bibliografische Informatie. Boy gedroeg zich niet als een strenge baas. Integendeel. De officiële werktijden bij de afdeling waren van 8.30 uur tot 17.15 met drie kwartier pauze, hetgeen in de praktijk volgens Boy betekende: van 08.37 uur tot 17.07 uur.  Amper in dienst bij de UB (aanstelling van 12 uren, verder werkte ik bij de faculteit wijsbegeerte) vertelde ik, met bezwaard gemoed, dat ik zwanger was. “That’s life” was de laconieke reactie van Boy. Boy wàs voor mij de afdeling Bibliografische Informatie, of AIC, maar de afkorting hiervan weet ik niet meer. Iedere donderdagochtend hadden we onder zijn leiding werkoverleg aan de grote ronde tafel beneden. Van negen uur tot half tien, uiterst efficiënt, en vaak – in mijn herinnering – met gebak. Enkele namen: Willem en Tineke, Mieke Beumer, Betty, Roelof, Cisca, Laval, Ewa, Bert, ondergetekende en later ook Gré. Er heerste een beetje een sfeertje ‘wij’ versus ‘zij’ , waarbij ‘wij’ bibl. inf. waren en ‘zij’ de ‘uitleen’.  Enfin, Boy kreeg steeds meer belangstelling voor elektronische bestanden en internet (als één van de eerste vakreferenten maakte hij een website voor het vakgebied Engels) en het was niet zo vreemd dat hij onze afdeling verliet en beleidsmedewerker werd bij elektronische diensten.  Tsja, alles werd toen anders en in korte tijd was bibl. inf. verleden tijd. Maar ook “that’s life”!